Inmiddels 3 weken in dit natte koude landje en alweer veel vriendjes gesproken en gezien. Ik voel me erg rijk met zoveel lieve mensen om me heen. Waar ik plezier mee heb, lekker mee kan kletsen en die me een schouder bieden waar nodig. Het liefst zou ik mijn dierbaren allemaal nog even opzoeken dit jaar maar wil ook de rust bewaren en mezelf niet voorbij lopen. Noodgedwongen en uit zelfbescherming spreek ik dus maar niet te veel af in een week. En deze week is alweer vol genoeg met wat Sint festiviteiten.
Gisteravond op een van mijn nieuwste vriendje gepast. Erwin voelt het al als zorgen, maar ik heb het liever nog over oppassen. Was de eerste keer dat ik eventjes de volledige verantwoording over Aidan had. Maar we zijn dikke maatjes, dus alles is goed gegaan. We hebben heerlijk gespeeld (hondje spelen!?!), naar papa geluisterd op de radio en daarna lief gaan slapen. Toen ik nog even ging gluren lag hij weer met zijn diadeem op zijn hoofdje. God, wat hou ik al van dit ventje en ben erg gelukkig dat ik deel uit mag maken van zijn leventje en hem groter zie groeien.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ben het met Erwin eens, het is zorgen voor ons manneke, niet oppassen. Oppassen is als je iemand zou zijn die hij eens in de zoveel tijd een keer ziet. Ben blij dat jullie het goed met elkaar kunnen vinden, is voor hem ook alleen maar prettig. Maaruh....ben niet echt voorstander van het hele prinsesje gebeuren....;-)
X
Een reactie posten