40 jaar

Vanavond hebben we in de Keizershof alsnog een gezellig avondje gehad met mijn ouders. Omdat ze 40 jaar geleden elkaar het ja-woord hebben gegeven. Een 4-gangen diner met zijn 4-tjes op loopafstand van mijn ouderlijk huis. Was gezellig en gewoon lekker alles meegedaan. Na getafeld bij de open haard, koffie als bonus. Hopelijk zijn ze in hun nopjes met de moderne versie van een ouderwets fotolijstje. Hadden we al wat plaatjes opgezet, dus misschien zitten ze nu wel tot laat de slide-show keer op keer te bekijken. En na de spoedcursus knippen en plakken met de computer aanstaande zaterdag lukt het mijn pa misschien wel zijn eigen digi foto's erop te zetten. Voorlopig zien ze verplicht wat mooie Indonesië foto's en wat lieve kiekjes van familie en vrienden. Dankjewel pap en mam. 't was echt fijn. Wanneer hebben we weer wat te vieren?

Never ending story - afvalproject deel II -

Heb me de afgelopen, wat is het, 7 weken laten gaan wat eten betreft. Oude gewoontes zijn erg makkelijk opgepakt en de kilo's vliegen erbij. Vrijdagavond heerlijk met stokbroodjes, kaasjes, salades, pizza en nootjes op de bank doorgebracht. En ach, de hele week was al weggegooid. Maar de weegschaal is ongenadig. De kleren inmiddels te klein. Balen, heel erg. Vanaf nu geen gesnaai meer. En ook dat zeg ik al een paar dagen. Maar nu echt. Twijfel of ik me vanavond alweer als betalend lid zal melden bij de WW (Weight Watchers). Schaam me een beetje. Maar voor wie eigenlijk. Voor mezelf en mijn gedrag? Hoop dat Britt me weer kan motiveren. Had ik eerst niet zo nodig omdat het mezelf goed lukte. Maar het gaat me ook nu weer lukken. Ga genieten van alle uitjes en avondjes waarbij ik de ergste verleidingen zal moeten weerstaan. Op zoek naar de juiste balans. Maar mijn fiets is uit het stof. En straks maar een flinke wandeling. Met Robbie, Erwin. Zal ons beiden goed doen. Frisse neus en nieuwe start.

Bloedgezond

Vandaag kan je in onze apotheek je bloedsuiker laten meten. Altijd nieuwsgierig hoe het met mijn waarde is gesteld natuurlijk ook even bij mij gedaan. uitslag: 4.3 dus zwaar oke. En dat na een ontbijt van 2 bruine boterhammen pindakaas en 2 appels. Fijn om te weten dat dat goed zit. Was met mijn langdurig overgewicht me af en toe wat zorgen aan het maken. Nergens voor nodig dus. Wat me meer ongerust maakt (en dat heb ik alleen aan mezelf te wijten) is dat het oppakken van het ww-je maar niet zo lukt. Weet dat ik noooooit meer dik wil worden en toch kan ik de Sint verleidingen niet weerstaan. Weet zelfs niet meer de points enzo. Een stroopwafel.. geen idee. Maar elke dag weer een nieuwe. Voor kerst wil ik er zeker een paar kilo af. Hoop dat in het nieuwe jaar de 70 weer in zicht komt en als het effe kan eronder!

Met het verkeerde been uit bed

In Indonesië wisten ze natuurlijk niet wat spataderen zijn. Maar als ik het woord varices verdraaide naar parices, begrepen ze het meteen en het verklaarde die plekken op mijn benen. Ik vertellen dat ik over een week geopereerd zou worden. Nou, nee dus. Questie van foute planning? Dacht in een klap klaar te zijn, donderdag rechts, dinsdag linkerbeen. Onverrichter zake gingen we weer naar huis. Lang verhaal, maar het is verstandiger één been tegelijk te behandelen en in verband met wachtlijsten krijgt links voorrang. Het is niet net als in het verkeer.

Nieuwe band

Oh wat fijn om weer terug te zijn. En wat bof ik met het weer. Het is koud en ik heb het koud! Maar de Hollandsche zon schijnt prachtig zo achter de Zwaan en de Willemsbrug. Ik hou van Rotterdam. Ben moe, mijn oren suizen en loop roezig rond maar van een middagtukkie is het niet gekomen. Wat heerlijk om weer in de armen van Erwin te zijn en om mijn papa en mama te zien. Mijn enorme tas met aandenken leeggegooid. Ook aan Robbie heb ik gedacht:made by order. Hij heeft em al om! Al een lekker stuk met hem gelopen alleen mijn enkel doet best pijn. Bij het uitstappen op Rotterdam Centraal verzwikte ik em. Auw! Nog even volhouden met wakker blijven. Is wel moeilijk! Hoop dat de melatonine helpt. Enne voor mijn lezers.. ik blijf bloggen hoor. Minder frequent wellicht, maar tis best leuk! Zeker dat mijn vader printjes heeft gemaakt en in een boekje heeft geplakt. Geweldig documentje geworden om eens terug te lezen als je even geen zin hebt in de computer!

No reservations

So far so good. Hong Kong again. Vlucht ging goed, beetje stress om op tijd bagage in te leveren. Maar de 2 zware tassen zijn mee, en een berg t-shirts en meisjes kleding achter gelaten. Leuk voor Royke (broer van). Het kostte me overigens 50 euro voor 3 dagen overstay. Visum was 30 dagen geldig tegenover mijn verblijf van 33. Oh well. So be it.

Werd in het vliegtuig een hele poos aan de praat gehouden door een Canadese mevrouw. Haar hele levensgeschiedenis gehoord. Maar het was fun. Filmpje aan, nieuwe releases. No Reservations: een makkelijke feel good movie, die ik geheel wakker uit zou kunnen kijken. Echt! Ware het niet dat ze bij Cathay Pacific niet zo slim zijn een film te starten die tot later zou duren dan de aankomst tijd. Zat er echt helemaal in! Over eten, restaurantje, romantiek, comedy, kindje, beetje zielig in het begin. Heb ik het eind dus niet gezien. Misschien nog 15 minuten te gaan ofzo. Balen. Niet de moeite waard om em in Nederland in de bios te bekijken. Dus wordt het downloaden of huren ofzo. Into it Helga? En nu 4 uur rondhangen. Mijn horloge... (rip off) kost hier 112.600 hong kong dollar!!!! Hurray! Nauwelijks van echt te onderscheiden! Hihi.

Op voor een lange nacht. Vertrek is plaatselijke tijd 00.25, aankomst Amsterdam 06.35. En daar doen we dan 12 uur over? Nou tot straks. Blij om weer terug te zijn, ook al is het koud en guur. Heeft ook zijn charme toch. Liefs.

Final countdown

Het aftellen is begonnen. Nog een enorm fijne dag achter de rug. Roedie is samen met Ebong gaan surfen. Heb hem ook minder uitgerust gezien, maar hij komt altijd zo blij terug. En ik heb me na een lange strandwandeling laten vertroetelen voor Indonesische prijzen! Massage, mijn nageltjes gedaan, mooi aandenken voor mezelf gekocht. Hoop dat ik de douane ermee doorkom. Mijn Swatch is namelijk op een of andere manier kwijtgeraakt. Jammer, was er erg aan gehecht. Maar nu een echte nepperd, maar wel een mooie. Tawar (afdingen) gaat me ook steeds beter af.

Via internet alweer ingecheckt. Rij 60, in beide vliegtuigen. Niet boven de vleugel als je het toch voor het kiezen hebt. Voorin is voor de business class vips. Dus dan maar achterin het toestel. Ben wel benieuwd hoe het met de bagage gaat. Ik heb lichtelijk overgewicht en we brengen een longboard mee. Dat wordt lopen vanaf Rotterdam Centraal voor Roedie. Maar eerst nog een lange reis voor de boeg. Tot morgen.

Balans opmaken

Ik voel dat de weegschaal me niet blij gaat maken volgende week. Maar ik pak het op en ga er weer tegenaan met de points. Voorlopig woog ik op Flores 80 kg maar dat was wel met bagage. Iedereen moest op de weegschaal om het gewicht in het vliegtuig goed te verdelen en het maximum niet te overschrijden. Waar maak je dat nog mee en hoe zou dat 2 jaar geleden zijn geweest!

De mooiste balanzen staan hier vlak bij het strand waar de visvangst wordt getaxeerd. Maar ook bij groente en fruitstalletjes zijn nog antieke exemplaren te vinden. En als ik de balans opmaak? Was het weer een fantastische, zeer lange maar weer bijzondere reis. Once in a lifetime. Zelfstandiger geweest! Weinig minnetjes, veel plusjes. Dankjewel Roedie (+familie). Ik zal jou en Indonesia nooit vergeten. Maar als ik ooit terug kom, wat ik zooooo hoop: weet ik hier soort van de weg!

Stroomuitval

De laatste nachtjes zijn benauwd hier. Het lijkt steeds warmer te worden hier. Ik slaap onrustig en plak overal terwijl ik nog geen half uur geleden gedouched heb. Maar met de ventilator gaat het soms best. Totdat het zoemende geluid verdwijnt. Het was al een paar keer eerder gebeurd, dat de aardlekschakelaar of stop of hoe het ook heet, omgezet moest worden en alle apparatuur het weer deed. Maar 3x in een nacht terwijl er nergens ineens meer dingen stroom vreten. Toch ergens kortsluiting misschien? Daar liep ik weer met mijn zaklantaarn! Maar goed, daar geniet ik dan ook nog maar van.

Ga veel dingen missen hier. Met stip op 1 natuurlijk het eten! Maar ook alle geluiden, geuren, kleuren. Van razende brommertjes tot de ruisende zee, mijn nieuw gemaakte vriendjes hier, gekko's en ontelbare schakeringen van de kleur groen, sawa's te over. Het blijft prachtig. Maar ook shop till you dropp. Neem me iedere keer weer voor: lege koffer heen, volle terug, maar het komt er op neer: volle tas heen en een nog vollere terug!

Al het andere in Nederland is toch ook wel weer superfijn. Om maar te noemen: Erwin(!), ouders, vrienden, collega's, huisje, beestjes (helaas 1 birdy minder). Heb het echt allemaal ook gemist. Nog eventjes.

Verse vis

Op de valreep nog een kookpartijtje. Vlak voor de deur bij Ebong is het strand van Jimbaran Kedongan. Elke dag komen hier vissersbootjes hun lading brengen om te verhandelen. Zo ook medewerkers van Pak Gede. Hij is de eigenaar van het stuk grond waar ook Ebong zijn huis huurt (kontrak).

Leuk om te kijken en een praatje te maken met de vissers. En dan krijg je ineens wel meer dan 5 kilo tonijn in je handen geduwd. Blij! Maar wel werk aan de winkel. Verse vis is het lekkerst als je het dezelfde dag nog bereid. 's Avonds in het huis van Maru ikan goreng gemaakt met verse sambal. Wat fijn dat Roedie daar nog steeds zoveel plezier in heeft. Hij is altijd erg in zijn element in de keuken. En ook al had ik niet zo'n trek na de vele oebie en pisang goreng te hebben gesnoept, deze verleiding kan ik nooit weerstaan! Zoo zalig!

Evi en Mahmud hebben een aantal dagen het rijk alleen en passen op het huis. Ze hebben elk een piepklein kamertje maar nu gaat de muziek aan en is de hele ruimte voor hen. Wat is Evi ontspannen! Heerlijk. Mahmud, de chauffeur van Maru, werkt nu tijdelijk bij de kliniek.

Zou er hier ook stress zijn en gelden als de kat van huis is dansen de muizen?

Afscheid nemen

De laatste dagen hier zijn aangebroken. Het is een beetje plannen: wat willen we nog eten, waar en met wie. Nog wat boodschapjes doen en bestelling ophalen. Ben benieuwd hoever ik boven de 20kg uitkom! En ik wil nog wel spekkoek en salak Bali meenemen. Wil ook nog wel zonnen om net nog een tikkeltje bruiner terug te komen maar dat is afhankelijk van het weer. Als ik 's ochtends wakker wordt regent het vaak. Nou dan blijf ik nog lekker een uurtje langer op het kapok matrasje!

Mijn andere aan mezelf gegeven opdracht was het vinden van het meest afgrijselijke standbeeld dat getuigt van geen enkele smaak. Bij elke rotonde staat weer een of ander afschuwelijk schepsel. En dat terwijl op Bali de meest fraaie, met liefde gemaakte kunst te vinden is in de vorm van hout, zacht steen en beschilderd stof. Natuurlijk kan ik niet zomaar op elk plein uit de auto springen om een plaatje te schieten. Ze zijn opgeslagen in mijn fotografisch geheugen. Bij aankomst staat er selamat datang en als we weggaan zeggen ze selamat jalan!

Kat in het nauw

Al eerder heb ik het gehad over Ebong's badkamer. Vandaag een nieuw avontuur met dikkie dik. Waarschijnlijk heeft er een dunne rode kat over het randje gelopen. Maar zij heeft het bordje 'slippery when wet' niet gelezen en is zo in de badkuip getuimeld. Ze werd opgemerkt doordat er geluiden van krabben ergens vandaan kwamen. Het was nog een heel gestoei om het beestje uit haar lijden te verlossen. Nat gooien heeft haar alleen maar banger gemaakt. Niet een te slimme zet van Ebong. Blazen en grommen dat ze deed, gewoon angstaanjagend. Dan maar proberen te vangen in een ton, met succes. Filmpje kan als inzending naar Animal Rescue?

Portieverpakking

Hoort ook nog in het lijstje thuis trouwens: porsi. Typisch iets van hier. Waar je ook komt, in welk klein kioskje ook en wat je dan ook nodig hebt, vroeg of laat (al is het 's nachts). Grote hoeveelheden hoef je niet aan te schaffen. Vaak zal er ook niet 1, 2, 3, geld voor een groot pak waspoeder of een fles shampoo zijn? Het is hier te verkrijgen in kleine sachets. Dus zit je omhoog omdat een spuitbus met muggenafweermiddel niet wordt geaccepteerd in het vliegtuig (ik had het kunnen weten!). Een aantal minizakjes Autan zijn zo geregeld. I can't live without it! En die spuitbus Off (DEET 14,25%) gaat vast en zeker wel stiekem met de douane mee naar huis.

Benzine

6 nov. Nog voor een paar uurtjes wat gesnoven aan Lombok. De kustweg naar Bangsal en Tanjung is erg mooi. Stukje de bergen in en bij Pusuk bananen aan aapjes gevoerd. Bij Kodek genieten van het uitzicht op het strand en gegeten. Maar eigenlijk hebben wij de maaltijd van de locals op - oeps! (Ikan pepesan, zeer smakelijk, lekker pittig gekruid). Wat ook fijn is dat wij nog net wel voldoende benzine in de auto hebben. Het schijnt hier vaker voor te komen dat de benzinepomp gewoon uitverkocht is! Moet je in Nederland mee aankomen!

Ja, en we willen toch het Merpati vliegtuig niet missen dus op tijd aanwezig. Zo op tijd dat we aan het beraden waren hoe we de tijd gingen doorbrengen. Ik zag dat er een vliegtuig eerder ging. En wat denk je... we mochten gewoon met dat behoorlijk lege toestel al mee. Geweldig toch. Niks geen toeslag. Net een beetje eerder op Bali, zodat we nog de hele avond hadden om met Maru en Susi te eten en wat te chillen met Mami. Zij vertrekt naar Jakarta op de dag dat wij ook terug gaan. Mooie combinatie. Maru en Susi gaan donderdag naar Malang (Java) voor een of andere meerdaagse bid-conferentie. Dus van hen nemen we morgen al afscheid.

Kute

05 nov. Het nam ongeveer 2 uur in beslag om van Sengigi via een traditioneel Sasak dorpje in Kuta aan te komen. Ik geniet zo van het uitzicht onderweg en de Lombokse bergkam. Uiteindelijk een wit strand, mooi kustweggetje en voornamelijk niets niets niets. In het Novotel waar we de rest van de dag luieren, waren wel wat Nederlanders. Daar gegeten (weinig eten voor veel geld!) en gezwommen. De kamers bekeken (erg aantrekkelijk), traditioneel en heel sfeervol ingericht. Mmm, even verder dromen. In Mataram geprobeerd lekkere sate en gule kambing te vinden maar dat is moeilijk zeker in de regen die kwam opzetten en met een nogal (!) kritische reisgenoot Roedie. Wat een geluk dat het begin van de dag droog en zonnig was. Een paar grote verschillen met Bali zijn de rust (!), het geloof (hier vnl Islamitisch), nog meer groen dat nu extra tot zijn recht komt en echt aanzienlijk minder tourisme.

Off road en Suranadi by rain

04 nov. Nauwelijks opgestegen werd de landing ingezet en daar zijn we weer. Een stuk sneller dan met de Ferry 4 jaar geleden. Ulul (spreek uit oeloel=geen oetlul) die ons ophaalde omgepraat zodat hij ons met de auto (na 3 familiebezoekjes!) ons mooie plekjes op Lombok laat zien. Een kindje van een van de bekenden kwamen we later toevallig weer tegen en ze droeg gelijk trots ons meegebrachte jurkje! Toch maar met de auto touren. Achteraf bleek de Daihatsu Taft GT (type Jeepachtig) geen overbodige luxe! In Lingsar een tempel bezocht. De heilige palingen (2 stuks) hebben zich laten zien na het voeren van een gekookt ei, en dat zou geluk brengen. Nou, niet met het weer iig! We zien de humor in van het vele hemelwater en schuilen wat terwijl kinderen in de buitenlucht spelen en douchen.

Mooie stukken oerwoud gezien en ook een babi utan. Een zwijn dat net mbv een val gevangen was. 's avonds nog een uitje naar KFC in Mataram(Roedie had er trek in!). Slapen in Sengigi. Een fijne dag.

Pleisters en pillen

Daar gaan we weer. Ben ik net met de Malarone klaar van de Flores tocht (1 dag voor vertrek t/m 7 dagen na), vliegen (ja! scheelt veel tijd) we morgen naar Lombok. We gaan met een brommer daar de boel een beetje verkennen en slapen in Sengigi in een hotel van weer een of andere relatie van Maru. Dus Maru: opnieuw dank! Naar Lombok, omdat ik daar nog niet zoveel heb gezien en omdat ik natuurlijk niet weet of ik ooit nog op dit stukje van de aarde terug ga komen. Mami is in goede handen bij Maru, Susi en hun hulpjes. We zien ze woensdag wel weer. Dus even geen internet en geen blogjes. Enne, voor de liefhebbers thuis: ze hebben hier Hansaplast met zilver. Heb al een aantal pakjes met 10 strips erin staan om mee naar huis te nemen maar op verzoek wil ik er nog wel extra kopen hoor! Roedie heeft een soort uitslag op zijn arm. Nizoral creme is hier zonder recept te koop, dus hij probeert het even met een tube van 5 g! Verder heb ik een aantal setjes paracetamolachtige combinatie varianten gekocht. Grappig voor thuis, bij griep. Maar hoop het natuurlijk niet te krijgen. Wat een vakidioot he! Hihi.

Supermarkt

In alle varianten zijn ze hier te vinden, mini, maxi, 24-uurs met namen als Supernova, Hero, Nirwana, K-Markt, Pepito, Mata-Hari and so on. Vandaag voor het eerst in mijn leven in CarreFour geweest. Ik kan me vergissen maar dat is toch een Franse keten... En soms kom je een bijzondere tegen, zonder naam maar op de fiets of brommer. De grote vind ik vaak heerlijk om te doorstruinen want daar is ... Airco! Elk pad neem ik, hoe langer hoe beter, van food naar non-food en terug. Wat is er anders, raar, onbekend of bekend. Heb zelfs een Weight-Watchers slasaus ontdekt, 0 points! Helaas bijna over de datum. Maar het blijft voornamelijk bij kijken. Het kopen blijft beperkt tot het hoognodige: brood, water, cola light (sorry, dat mis ik gewoon!), tomaten e.d. Gister hebben Roedie en ik een dure maaltijd gekookt bij Maru thuis. Een pasta maaltijd want zij zijn rijst soms zat?! Maar dan heb je pasta nodig, room, liefst ook pesto, paprika, champignons... We hebben even diep in de buidel getast maar dat mag ook wel.. als je weet wat zij allemaal voor ons regelen en doen!

Betoeterd

Hier op Hindu-Bali heeft een (oude) boom vaak een heilige betekenis. De wortels in elkaar verstrengeld, knoesten en een hele dikke stam. Een altaartje vaak in een met een doek omwikkelde boom. Om veilig en gezond verder te rijden wordt er bij zo'n boom door automobilisten getoeterd. En Roedie doet vrolijk mee. Soms bij een boom voor de Hindu betekenis en soms om zich te handhaven in het roerige verkeer. Wie toetert (of lichtsignalen geeft) wil eerst. Toeter maar lekker hoor. In Nederland doen we dat niet.

Opdrachtjes

Een van de opdrachtjes die ik mezelf gegeven heb is het verzamelen van zoveel mogelijk woorden waaruit de historische Nederlandse invloed nog blijkt. Ook heb ik er woorden bijgezet waarvan de vertaling grappig genoeg eigenlijk voor zich spreekt. De lijst wordt alleen maar langer en langer en af en toe kom ik erachter dat ik de meestgebruikte termen vergat! (Ik heb nog niet door hoe ik hier nette lijstjes kan maken op alfabet, dus ik typ mijn kladje maar gewoon over!) Verder is een f vaak een p hier, ..-tie is hier ..-si en de laatste t vervalt! De opdracht die ik van Erwin heb gekregen is uitgevoerd, en de vanillestokjes zijn ook binnen (200, is dat genoeg Siddhi?). Lang verhaal, vertel ik wel als we elkaar weer zien!

Spanduk, wastafel, knalpot, stempel, (plak)ban, kartu, kopi, teh, tarif, fleksibel, fotocopy, atteret (achteruit!), telepon, lampu, sandal, mobil, pelek (velg), tas, grosir, kulkas, salaris, sticker, kran (kraan), sablon (sjabloon), spiegel, certifikat, Elpiji of gas (lpg!), apotek/apotik, tabel, praktek, pasfoto, assecoiries, traditional, salon, teknik, ekonomis, parkir, gratis, propinsi, marmer, bordir, reklame, aspal, restauran, kontrak, polisi, vakansi, advertensi, kantor, sadel, handuk, asbak, helm, kwitansi, garansi, aplikasi, complet, dokter, poster, duplikat, notaris, servis, kursus, variasi, specialis, national, consulat, consultat, resultat, innovasi, generasi, dekorasi, koperasi, accomodasi, pikir-pikir (nadenken), modifikasi, kosmetik

Picknick en hondjes

Na mijn gebruikelijke ochtendritueel, een fietstochtje naar het internetkantoortje, heeft Roedie me meegenomen naar Balangan beach. In 2 jaar kan er best veel veranderen. De wegen er naartoe zijn voor een groot deel verbeterd maar een klein stukje was toch nog avontuurlijk. Hobbel de bobbel. De auto en chauffeur Roedie doen het geweldig. Op het echt adembemende strand slechts een man of 5 te bekennen. Ik kijk mijn ogen weer uit, mooie rotspartijen aan de zijkant, golven en rust. De stroming in de zee was niet te wild zodat ik daar heerlijk een tijdje in de branding heb gezeten.

En daar kwam het thermospotje met rijst, vers gemaakte ikan asin (zoute vis) en sayur asem. Roedie en Susi hadden dat die morgen bereid. Op het strand liepen een aantal honden die met hun goede neus natuurlijk meteen in de gaten hadden dat hier wat lekkers werd gegeten. Een puppie dook onder onze stoelen. Roedie moet in het algemeen niets van huisdieren hebben maar hij gaf zelfs een stukje kroepoek! Misschien heeft dit hondje het relatief goed hier. Verder zie ik hier alleen maar honden lopen met weet ik allemaal voor ziektes. Indra, een vriend van Roedie, zorgt wel goed voor zijn 2 honden. Een goed voorbeeld doet volgen? Robbie, als ik terug ben gaan we weer een lekker lang stuk wandelen!

Kuku

Gisteravond mijn nagellak eraf gehaad. Helaas! Het was nu echt niet mooi meer. Wat is het... ongeveer een dag of tien geleden laten beschilderen op het Kuta strand, door Wendy! (Faime, ze vroeg of ze je nummer mag.. mag dat?) Ik ben er veel te ongeduldig voor. Moest ze rustig laten drogen, maar Lilian wil gelijk weer dingen uit haar tas pakken. En dan beschadig ik de lak. Ben er ook geen type voor. Nu heb ik echt lange nagels, wat ik in NL nooit heb. Nog even van genieten. Als ik aan het werk ben vind ik het niet praktisch en knip ik ze wel weer kort. Vlak voordat ik terug kom laat ik het opnieuw doen, kan ik nog even nagenieten.

Twee druppels

Twee botakjes bij elkaar, Roedie en zijn neef Maru. Ze lijken qua schedel nu wel op elkaar, twee kale koppen! Verder verschillen ze in lengte en breedte! Roedie is voor een groot deel opgegroeid bij deze neef, in Palembang. Volgens mij is het weer oude jongens krentenbrood, die twee. Muziek blijft voor allebei een passie. Dus nu uitwisselen en luisteren! Maar waarom moet het zo keihard!? Die brom die ik dan hoor kan toch niet mooi zijn?

Pembantu

Made (asli Bali, bij Ebong) en Effi (asli kupang, Timor) bij Maru en Susi zijn het. Meisjes/Vrouwen die helpen bij huishoudelijk werk voor een klein salaris (Made circa 20 euro per maand, maar zij werkt part time, dwz 2-3 uur per dag!) Wassen, schoonmaken, helpen met koken, boodschapjes doen. In Nederland misschien wel bekend als babu maar dat is tegenwoordig een onaardig woord waaruit geen respect blijkt. Niet gebruiken dus! Ik mag ze graag. Zo dienstbaar, aardig, zichzelf compleet wegcijferend. Hoe eenzaam kan het zijn? Waarom voel ik me vaak aangetrokken tot de underdog? Maar ze maken me blij en ik maak hun aan het lachen met mijn handen en voeten Indonesisch. (Hamil=zwangere) Made gaat met verlof. Ze is 22 november uitgerekend. Haar 2e kindje (een klein meisje) zal ik waarschijnlijk dit keer niet zien. Jammer. Hopelijk komt er ooit een volgende keer, maar dan met Erwin en Aidan?

Kip ik heb je

Niets vermoedend zit ik rustig even op het kleine kamertje (kamar kecil) een beetje te kijken. Naar boven: blauwe lucht, een paar nylondraden waarover ik mijn handdoek kan gooien om te drogen. Ebong heeft een driehoekig zeil gespannen zodat overdag de ergste zon een beetje wordt tegengehouden en als het regent je onder de doek minder nat wordt! Ik kan er ook mijn prive zwembad van maken want als ik het bad vol laat lopen lig ik koel te zonnen. Maar goed: tok tok, nog een keer tok tok. Aaah, daar boven op het muurtje, daar liep dus even een kip van de buren te gluren. Lekker he, dit buitenleven!