Nangka goreng

Selamat pagi. Vanmorgen even na zessen op de fiets naar het internetcafé, om Erwin eventjes te treffen. Wat is de temperatuur aangenaam! En wat schetst mijn verbazing. Nangka goreng gewoon aan Jalan Pantai te verkrijgen! Ik heb al op veel plaatsen gevraagd omdat ik dit zo vreselijk lekker vind. Lekkerder dan pisang goreng wat je overal ziet. Dus voor 5000 rp (=40ct) een vet ontbijtje. Mmmm. Ik ga verder met de opdrachtjes die ik mezelf me gegeven heb. Ik moet er ten slotte zelf wat van maken toch?!

Legong

Mag ik ook de tourist uithangen! Net zoals in Nederland heb ik af en toe behoefte aan een enigszins cultureel avondje uit. Dit is de 5e keer dat ik op Bali ben. De laatste keer zijn we eindelijk naar een Kecak voorstelling geweest in Ulu Watu. Nu heb ik er een Legong avondje weten uit te persen in Ubud die maar voor 17 man werd opgevoerd! Echt mooi! Oorspronkelijk bedoeld om de koning te plezieren. Heerlijk te zien dat het gamelan orkest er plezier in heeft muziek te maken. En dat 5 minuten na afloop de meisjes met dikke make-up en hoofdtooi gewoon op hun brommertje stappen. Om mooie foto's te maken is mijn toestel niet toereikend. Wel een paar korte filmpjes gemaakt. Maar wat blijft is de herinnering, de oogjes die heen en weer floepten, de vingertjes die snel en behendig bewogen, de kleding. Heb echt genoten. En Roedie ook, oprecht. Het is een lange dag geweest, dus de volgende dag even rustig aan.

Bidden

De verjaardag van Maru (Johnson) werd een dag later soort van gevierd. Zondag bleek niet mogelijk omdat er iemand van de kerk was gestorven. Wat ik dacht dat een feest zou worden bleek een ceremonie te zijn. Gezamenlijk bidden met mensen uit de buurt. Een compleet altaartje werd in elkaar gezet, en er was veel, heel veel eten. Alle stoeltjes op zijn plaats, kaarsjes aan. Het begon zo een uur later dan gepland maar dat heb je hier, nog steeds jam karet. Roedie heeft de mie goreng verzorgd en Susi (of Bernadette) heeft opor ayam, telor goreng sambal en meer gemaakt. Bestelling ijs (blokjes), sate.. alles op tijd. Niet alle 50 gasten zijn komen opdagen maar er waren er zeker meer dan 40. Alles lekker buiten, nou ja lekker! Het is erg vochtig en warm. Heb moeite om de muggen op afstand te houden. Maar we hebben lekker gezongen en ik ben present geweest. Lief van Roedie dat ie me toch weer naar Jimbaran heeft gebracht. Morgen zien we wel weer verder.

Sukawati

Een bezoekje aan dit plaatsje met een grote souveniermarkt staat minstens 1 keer op het programma als we op Bali zijn. Vandaag heb ik weer een overkill aan indrukken opgedaan. Ongelooflijk veel zinnige en vooral onzinnige dingen? Dan weet ik helemaal niet meer wat ik de moeite waard vind om mee naar huis te nemen. Het gekke is dat ik steeds maar weer bij dingen denk, dat is leuk voor Aidan! Het is zo'n lekker ventje en ik kijk elke dag naar zijn foto's. Helaas geen treinen hier. In de speelgoedwinkel wel Thomas goodies. Inmiddels een tas vol verzameld met voor ieder een kleinigheid. Roedie en ik gaan samen nog wel eens terug voor aanschaffen waar we iets langer over moeten nadenken. Oja, over de foto: offertjes worden 3 maal per dag gebracht, een vast ritueel. Je kan er echt niet omheen als je hier bent.

Verjaardag

Het is niet zomaar een vakanie. Dat wist ik van te voren. Voor het laatst met Roedie. Voor het laatst met familie-ontmoetingen. En dat heeft zo zijn voor en nadelen! 28 oktober was de verjaardag van Maru en mijn ouders zijn 40 jaar getrouwd. Toch voelde ik me niet fijn. De hele dag in een huis hangen in Denpasar. Uiteindelijk lunchen, dwz een stuk rijden, eten en weer terug en 's avonds om 21.00 uur hetzelfde ritueel. Ik zou niet aangeven wat ik wil doen hier op Bali. Ik wil niet meer bij familie slapen. Dus nu heb ik weer lekker in een bloedhete klamboe gelegen in een groot huis, lekker alleen. Kan ik mijn eigen gang weer gaan. Gewoon een wasje doen, naar het strand of waar ik zin in heb. Dat is ook vakantie voor mij en hoop dat ik niemand beledig. Ik mis wel een normaal gesprek, om van gedachten te wisselen. Fijn dat Erwin me af en toe wat voer geeft voor de geest. Mis hem!

Mami

Na 2 jaar is Roedie weer een weekje samen met zijn moeder. Ze hebben elkaar gemist. Ze heeft veel pijn in haar been en er zijn nog maar weinig tanden over in haar mond. Ik hoop dan ook dat ze eindelijk zo moedig is om met tante Meitie naar een tandkliniek te gaan voor een prothese. Lijkt me fijner eten dan alleen maar soep, pap en rijst. Ik hoop dat ze het naar haar zin heeft al heb ik moeite dat te ondervinden. Ondertussen is ze al blij met een oude mobiele telefoon, een goedkope duster en slippers. Lieve Mami, blijf gezond.

Stil en stoer

Roedie is in Jakarta en komt over 2 nachtjes terug. Dan is het ineens best stil. Ook op verzoek van mij. Zag het aankomen dat familie me zou gaan bellen om op pad te gaan. Nee. Liever even niet. Even kijken hoe het voelt. De dag ging best snel eigenlijk. Maar omdat het hier rond 18.00 uur donker is en ik dan niet meer met 't fietstje zonder licht op stap wil, is de avond lang en de hangmat geduldig. Tot er bezoek kwam: massage Wayan. Ik had gevraagd of ze eens langs wilde komen maar een afspraak maken is hier lastiger dan in NL. Het was gezellig. Beetje met de DS gespeeld om haar wat Engels te laten oefenen. Heb ik toch nog warm gegeten omdat we samen met de brommer even naar een tentje zijn geweest. En dus een massage. Al met al een goede dag!

Kiekjes

Sportieve afsluiting

23 okt. Spannende dag. Na 2 laatste 'saaie' bezienswaardigheden op ons programma (rice-spiderweb en een 'grot'wandeling met fossil) wacht Agus ons in Labuan Bajo op met nasi bungkus goreng ikan. Op de boot naar Komodo (! ja echt!) blijkt het heerlijk te zijn. 2 uur heen en 2 uur terugvaren, daar deden we het voor: de varanen. Die zien er wel beestachtig prehistorisch uit! Een mooie wandeling van circa 1 uur over het eiland in de brandende zon leverde ons het zien van o.a. een hert op en aapjes in het wild. De geweldige dag afgesloten met een kleur van het zonnen op de boot. Alles wat ik me in een vakantie wens, heb ik binnen. Zoals op sommige huisjes in Nederland staat: 'Krek wak wou'

Borrel

22 okt. In Aimere gekeken hoe arak wordt gemaakt, de Indonesische variant op jenever? Bij veel huisjes in dit kleine dorpje staat een destilleeropstelling. Boven een vuur van takken worden vruchten van een specifieke palmboom (enau) gekookt. De damp wordt afgevoerd via bamboebuizen. Na 2x dit proces heb het drankje met volgens mij een aardig hoog alcoholgehalte. Ik hoor thuis wel van papa (en tante Lien) of dit spul te pruimen is. 's Avonds in Ruteng (- Ende , is misschien wel een soort provincie of zo -) begin ik er gewend aan te raken dat de wc alleen met bakjes water handmatig door te spoelen is. Dat er geen wastafel is en dat je altijd om een handdoek en toiletpapier moet vragen. Maar wat wil je voor die prijs waar meestal wel een ontbijtje van thee en een jam-tosti bij zit. Nog 2 nachtjes op Flores. De plaatselijke supermarkt, Nirwana, is het een nirvana voor mij! Ze verkopen wat Tupperware! Ik kon me niet inhouden maar misschien laat ik wel wat achter voor Roedie's moeder. Een wasemmer! Ik zeul em wel mee, en kan ik em gelijk inwijden!

Nog niet ten Ende

22 okt. In het holst van de nacht staat pak Melki al met de auto klaar. Het is fris en waar we naar toe gaan is het nog veel kouder. Ik sla een sarong om, voor mij voldoende maar voor Roedie zou een winterjas waarschijnlijk nog niet genoeg zijn. Met zaklampje (Action bedankt!) naar boven geklauterd. We waren er als tweede als de zon nog niets van zich laat zien. De gloed van de opkomende zon, er gaat een rilling door me heen. Een mooi natuurverschijnsel: 3 vulkaankraters gevuld met water dat bij tijd en wijle van kleur verandert. Een groen, een bruin en een zwart meer. Genieten op een zeer winderig hoogtepunt. Als de zon volledig op is naar beneden . Een lange rit te gaan naar Ruteng.

Ex-KNIL krijer

21 okt. Nog een traditioneel dorpje bezocht genaamd Bena. 9 Families wonen er en er wordt ikat gemaakt, koffiebonen, cacao, kruidnagel, kemiri en katoen geteeld cq gedroogd. Vanillestokjes willen ze graag aan je verkopen want daarvan is de prijs per kilo in de afgelopen jaren sterk gedaald. Er woont een blinde mevrouw van 80 en bapak Josef (ook 80) kan nog Nederlands praten, zij het wel tegen betaling van wat geld! Wat fijn dat kleine gesprekjes aangaan in het Bahasa Indonesisch me redelijk goed afgaat. Via Blue stone beach (niet zo heel bijzonder) naar Kelimutu (Moni) gereden. Bij de lunchstop geholpen met vers gebakken pindakoekjes inpakken. De afvalrandjes mochen wij opeten! Weer slapen in een eenvoudig hotel van circa 10 euro per kamer. Vroeg erin want om 4.00 paraat om naar de 3 kleuren meren te gaan.

Met de billen bloot

21 okt. Vanmorgen heb ik gepoept in de rivier! Liep al dralende in het rond bij een hotspring (warmwaterbron) maar had geen zin in viezigheid. Tot Roedie zei dat ie het al lang had laten lopen. Toch maar geprobeerd en een ervaring rijker! Heel warm water en kontje gelijk schoon. Wat een opluchting. Heerlijk. Foto is er wel, maar hier even niet!

2 emmertjes water halen

20 okt. Wat bleef hangen van een dag als vanaag, zo om 22.30 na een lange 7,5 uur durende autorit over kapotte wegen. Dat dit puur is. Waar ik eerder zei dat ik Bali en mn Kuta geen Indonesië vind. Alles is daar binnen handbereik. Geciviliseerd, gecultiveerd, modern, ontwikkeld, op tourisme ingesteld. Is dit de basis. Waar huizen geen waterleiding hebben. 1 of slechts 2 kranen in het dorp. Waar huizen van bamboe gemaakt zijn en elke 3 jaar aan vervanging toe zijn omdat ze verweerd en verteerd zijn. Waar de elektriciteit uitvalt als dat er al is. Waar er 1 hoofdweg op het eiland is die we zowel heen als terug zullen nemen, met veel haarspeldbochten. Waar met babies gezeuld wordt bij alles wat moeder en/of zusje/broertje doet. Waar aan elkaar wordt geplukt en gevlooid. Laten apen hun pasgeborenen ook nauwelijks alleen? We stammen echt af van de apen! Waar ik prachtige natuur heb gezien. Veel bamboe maar ook katoen, cacao, kemiri en sawa's en karbouwen. En nog veel meer. Pak Melki is een goede chauffeur, ex-vrachtwagen chauffeur. Die nu ook een paar uur rust. Hij neemt ons de komende 3 dagen mee over het eiland. Verheug me op wat komen gaat. Het hotel heeft geen warm water maar op verzoek komen ze een emmer warm (net gekookt) water brengen. Het is weer een super reis. 6 uur gaat de wekker. Dan rijden we weer weg uit Bajawa.

Banjir - overstroming -

20 okt Het is begonnen! Het regenseizoen. Werd wakker van de regen die loodrecht op de straat kletterde. Lekker geluid bij de gedachte dat het enigszins zou afkoelen. Niets is minder waar. Dampende stoom brengt de luchtvochtigheidsgraad hoger en hoger. En nadat ik poosje had liggen luisteren, ook naar het onweer kwam ik tot de ontdekking dat Ebong's huis niet waterdicht is. Roedie wakker gemaakt want we moesten aan de slag met wissers en dweilen. Overal lagen plassen en de regen wilde niet stoppen. Omdat de wc en de douche buiten zijn kon je daar niet droog je behoefte doen! De ergste natte boel een beetje opzij geschoven, bad ontstopt, ontbijten, douchen - in de regen! -(heeft ook wel wat). Op naar Labuan Bajo, Flores. Hopelijk is het daar droog. De vlucht er naar toe in een Fokker 50 2 propellor vliegtuig is helemaal mijn ding! Yeah. Bali tot over een paar dagen!

Fris

Kleine wasjes, grote wasjes, laat maar lekker draaien! Ebong heeft een wasmachine! Eentje uit de eerste generatie? Alles beter dan op een wasbord. Het is geen draaiende trommel maar een soort draaiplateau cq schroef onder in de kuip. Met een tuinslang moet je er zelf water in doen. En je kan er warm water bij doen dat je eerst kookt. Draaien en pompen doet ie zelf. En gelukkig ook centrifugeren. Het water loopt dan wel gewoon op het binnenplaatsje. So be it! Alles is in een mum van tijd droog. Fijn! Heb ik weer frisse kleding.

Achter het net

Mevrouw Klamboe noemt Roedie me. Hij heeft zijn eigen kleine 1 persoonsnet in voor wat je de huiskamer kunt noemen. Die van mij is groter en is tussen muren en balken van de slaapkamer gespannen. Voorheen was het één grote ruimte in Ebong's huis aan Jalan Pantai 21x in Jimbaran. Hij heeft nu afscheidingen gemaakt wat de sfeer niet echt ten goede komt vind ik.

Zo'n muskieten net is geen overbodige luxe want zelfs met gaas, autan, cetirizine, lidocaïne-levomenthol barst ik nog van de bultjes en de jeuk. Niet zo grote als in Jakarta ooit, maar nette kleintjes. Maar als dat nou een van de weinige minpuntjes is.. Ben benieuwd hoe dat straks op Flores gaat. Daar gaan we zaterdag naar toe. In een 40 persoons vliegtuigje van IAT. Vlucht 003, just in case! ;-). We mogen niet te veel bagage meenemen! Heb er zin in!

Voor aap

Het zou verboden moeten worden. Dit is dierenmishandeling. Ik heb er geen ander woord voor. Vind je het gek dat dit aapje verstoord gedrag vertoond. En de mensen daar dachten dat ik het leuk vond. Nou, niet dus. Een aapje dat knuffelt met een puppie. Ze zullen niet oud worden ben ik bang. Dit was zomaar ergens op een klein plantsoentje in Kuta, tussen drukke wegen in waar geld verdiend wordt met maaltijden. Wat een bestaan.

Op het strand

Wat in 1995 nog zo uniek was is nu redelijk massawerk geworden. Eten op het strand, in het donker, met blote voeten in het zand. In Jimbaran. Maar het blijft een romantische belevenis (Erwin waar ben je nu?). Heerlijke vis, vers gegrild, verse kruiden, vers verser verst. En wat hebben we weer zitten smullen van udang, red snapper, kerabu, kepiting en kerang met vers fruit toe.

Samen met Maru en Susi en bapak Wayan Kantre, een welgesteld persoon op Bali. Zeker goed in de slappe was, algemeen bekend en bezitter van grote stukken grond hier, maar simpel gebleven. 84 jaar is hij. En is de vader van Wayan, die weer de man is van Audrey, die weer een nicht is van... Hebben jullie em nog?

Mmm puzzeltje

Ruim een week zijn we er en dit is een greep van wat we allemaal al verorberd hebben. Wie weet wat alles is? In ieder geval vinden wij het heerlijk! Het is elke keer een feestje waar we eten en wat!

Kleng-keng; Ketupat; Otak-Otak; Moci; Emping; Kueh Tiauw; Pem-pek; Gule Kambing; Gule tahu tempe; Sajur Lodeh; Perkedel; Pisang goreng; Nangka goreng; Babi guling (lawar); Cumi-cumi; Bubur ayam; Singkong goreng; Ikan Laut bakar; Kangkung; Sambal Mata; Krupuk kaki-ayam; Rempejek; Opor ayam; Sop buntut; Soto buntut;

beetje nixen (Santai)

Oh, wat ben ik toch heerlijk aan het luieren. Ben de stress van NL al lang kwijt en heb nu wel het gevoel dat ik aardig aan het uitrusten en opladen ben. Mijn eerste boek is uit, al was het een taaie. Voor Conny, ben nu in dat getallenboek bezig, en dat ligt me beter! Verder zien de dagen er tot nu toe een beetje hetzelfde uit. Flink ontbijten, goed insmeren en genieten van uitzicht, zwembad, geuren, geluiden en eten. Omdat we morgen verhuizen naar Jimbaran zijn we even gaan voorproeven. Een mooie sunset aan het strand in mijn broekzak. Nog geen 10 meter van het huis waar we straks zijn. Ebong was driftig aan het schoonmaken. Er is genoeg ruimte daar en een heerlijke hangmat. Geen airco, dus dat zal puffen worden. Maar wel warm water en een badkamer in de buitenlucht. Autan in de aanslag, hier hebben ze geen 50% Deet dus had ik die Care Plus zooi toch mee moeten nemen. En er is altijd nog de klamboe!

Roedie gaat na het ontbijt zijn eigen gangetje, surft wat en stort zich keer op keer in de file. Waar ik dus echt voor pas! Hopelijk is het volgende week wat minder en zijn alle Indonesische vakantiegangers weer waar ze normaal zijn. We ontmoeten elkaar 's avonds voor de avondmaaltijd. Hij heeft inmiddels schoolvrienden van Palembang ontmoet en gesproken waar hij zijn schooltijd heeft doorgemaakt. Ze herinneren Roed als de beste, hij was altijd aan het vechten en nakal! Dus ik denk dat hij het ook best naar zijn zin heeft al ervaar ik de communicatie tussen ons soms wel als moeizaam. Maar we komen er wel uit.

Fiets

Zo, hier zit ze dan, zelfstandige vrouw op geleend fietsje in Kerobokan bij GlobalXtreme. Een internet cafe waar de internetsnelheid iets meer in de buurt komt in vergelijking tot NL. Er gaat niets boven mijn Batavus of Giant, maar beter dan niets. En dat ie dan bij elke 3 trappen doorslaat neem ik voor lief. Aan het zwembad was het me iets te heet geworden. Wilde lunchen dus daarna maar een ommetje gemaakt met de fiets. Heerlijk om stilstaande en langzaamrijdende auto's te passeren. Met de auto is en blijft het niks in Kuta. Zometeen de reis terug naar Tuban, met helaas wind tegen denk ik. Vanaf woensdag slapen we in Jimbaran, in Ebong's huis. Hoera.

De eerste foto is gemaakt bij het museum in Denpasar. Maar toen wij aankwamen was het dicht. Even eten bij Susi gister kwam neer op alweer een middag om. Daarom vandaag afgesproken dat ik zolang we in het hotel zijn, verder niets bijzonders wil. Dat komt na woensdag wel weer. Voor zover geniet ik van een vroege ochtend in het hotel met dit uitzicht.
En neem me voor om morgenvroeg een lekkere strandwandeling te maken.

Gister en vandaag namelijk meegedaan met aquarobics in het hotel, maar dat is meer jezelf voor gek zetten! haahaha. Maar het is natuurlijk wel een lekkere verkoeling. En effe geen foto!

geregel en eten

1 dag hier en we rijden de komende maand in een Isuzu Panther. Zou Erwin niet vekeerd vinden. Geleend van Maru (neef van..), we hebben allebei een locaal mobiel nummer (heel handig als we ieder ons eigen gang gaan). Heb geluierd, gezwommen, geshopt met Susi(vrouw van Maru) - is leuker met een vrouw, al ben ik natuurlijk blij dat Roed me overal naar toe brengt-. Dus aan thuis wordt ook gedacht, heb al wat oleh-oleh in de pocket. Erg he.. Verbaas me er overigens weer over wat ik hier moet neertellen voor alles.. Maak me gek. En Roed heeft zijn surfplank weer terug en is helemaal blij. Morgen eindelijk tijd voormaken.

Aan voedsel komen we niets te kort. Het ontbijt in Ramada Bintang Bali is overweldigend. Ik begin met mijn dagelijkse groente behoefte en daarna mag ik van alles een beetje proeven. Maar dan zit ik ook vet boven de points maar ik heb vakantie!

Alles is hier trouwens in voorbereiding voor Lebaran. Einde van de ramadan. Bij de bakker staan een soort kerstpakketten met Selamat Idul Fitri. We hebben nu al 3 uitnodigingen dus het zal wel neerkomen op veel eten! En als ik naar de aerobic class will zo meteen moet ik nu afhaken.

Enne over het luieren, dat ga ik lekker nog heel veel doen. Tot later.

Selamat datang

Na een uurtje vertraging in Hong Kong zijn we ingecheckt in het hotel, gedoucht en uitgepakt. In vergelijking tot Santika Beach 2 jaar geleden is de kamer best klein. Maar natuurlijk wel chique. Maru en Susi haalden ons op en raad eens.... ze herkenden me niet meer!! Roedie had niets verteld van mijn hele afval gebeuren. En toen ik net een afspraak ging maken bij Lemon tree werd ik natuurlijk ook niet herkend. Foto als bewijs hielp en dan zijn ze weer helemaal om! De prijs is niet veranderd van de massage dus voor morgen avond een 2 uur sessie geboekt! Ben nu gek genoeg heel wakker, het is hier 19 uur maar in NL natuurlijk 13 uur. Temperatuur is verrukkelijk! Lichte bries. Voel me gelijk weer thuis, oud en vertrouwd! Oh ja, visum kan maar voor 30 dagen en ik blijf er 34.. Nog uitzoeken hoe ik dat verder moet fixen. En over blogger, waar ik nog niet zo bekend mee ben... hier staat dus de Indonesische versie! Even zoeken naar het publicatieknopje!

hoog in de lucht

Zo zit je maanden op een roze wolk en zo zie je een groot wit wolkendek waar het me heerlijk lijkt om in te springen! De eerste 11 uur en 35 minuten vliegen zitten erop. Helaas geen gratis internet meer op Hong Kong airport. Dan maar even met credit card van Roedie want die van mij doet het niet. Gek genoeg vind ik het eten in het vliegtuig WEL erg lekker. Het ontbijt was een rijstpap met seafood.. mmmmm. En ik heb er ook een echte cappucino uit weten te krijgen. Alleen voor business class zei stewardess. Maar het stond op hun website. Er draaiden aardig wat leuke films, maar zoals ik al eerder meldde val ik toch in slaap. Een film heb ik wel bijna helemaal gezien, titel vertel ik later. Pirates, Fantastic 4, Die Hard 4.. je kon ze allemaal kijken. Ik heb wat met mijn DS gespeeld in het afgeladen vliegtuig waarvan de toiletten halverwege stuk waren. Fijn! Gelukkig later weer gerepareerd.  Het was een airbus met erg veel associaties met een gewone overvolle stadsbus. Nauwelijks beenruimte. Maar nog een paar uurtjes vliegen voordat we op ons paradijsje zijn!

Nog 3 nachtjes

Eigenlijk ben ik al redelijk klaar om te vertrekken. Het voelt heel raar. Beetje dubbel. Na 2 jaar eindelijk weer op vakantie naar een toplokatie. Waar het genieten is van al het moois wat ik weer ga zien, proeven, ruiken en beleven. Dit keer wil ik graag wat sportieve elementen inbouwen. Die tocht met de mountainbike ga ik echt maken. En een surfles staat bij mij ook op mijn lijstje. Het hotel waar we de eerste 7 dagen verblijven heeft in ieder geval fitness. Die 5 sterren ga ik optimaal benutten. Heerlijk heerlijk. Maar dan zo'n lekker ventje van 4 zo lang niet zien. En zo'n stoere grote lieverd ook niet. Aan de ene kant vreselijk, aan de andere kant even op adem komen. Even bekomen van al het nieuws het afgelopen half jaar waarin zoveel moois op me is afgekomen. Geluk! Maar eerst de bagage compleet maken. Ik moet me ook niet zo druk maken.

Apotheek

Vannacht een nachtje niet thuis slapen. Dat wil niet zeggen, bij mijn vriendje Erwin. Maar op een (opklap)bedje in de dienstapotheek. Slaapzak en kussen mee en hopen dat ik een paar uurtjes mijn ogen kan sluiten zodat ik morgen nog wat aan mijn vrije dag heb.. Om 8 uur mag ik de tent hier afsluiten. Ben benieuwd hoeveel recepten ik mag afleveren vannacht en of er zich nog spannende en-of interessante voorvallen voordoen. Met een lekker cappucinootje dat ik bij de HAP mag halen moet ik een eind komen.